جستوجو
شروع به تایپ کنید و محتوای مورد نظر را جستجو کنید
مجموعه آموزش ها و راهنمای استفاده از شبکه اطلاع رسانی طلا، سکه و ارز
نام کشور سازنده کالا
نام کشورو اتاقی که گواهی مبدأ راصادر کرده است
فرستنده یا فروشنده کالا
وسیله حمل و نقل
تعداد اقلام کالا
علائم و تعداد بسته ها
شماره و نوع بسته بندی
شماره و تاریخ فاکتور
گواهینامه توسط مقام صادر کننده گواهی کننده
محل وتاریخ و مهرو امضاء مقام مسئول گواهی کننده
نوع شرکت
شماره و محل ثبت شرکت
تاریخ تأسیس شرکت
شماره و تاریخ اظهارنامه ثبتی( ثبت شرکت ها)
ملیت شرکت
نوع مالکیت شرکت( خصوصی، تعاونی)
میزان سرمایه
نام کامل دارنده کارت
رشته فعالیت ( واردات، صادرات و غیره)
تاریخ صدور کارت
تاریخ انقضاء
گردش حسابهای دریافتنی، یکی از نسبتهای کارایی (فعالیت) شرکتهاست. این نسبت، تعداد دفعات وصول مطالبات، حسابها و اسناد دریافتنی را طی یک دوره مالی (معمولا یک سال مالی) نمایش میدهد. بیشتر بودن این نسبت بدین معناست که شرکت مطالبات خود را سریعتر وصول میکند.
گردش دارایی، یکی از نسبتهای کارایی (فعالیت) شرکتهاست. نسبت گردش دارایی، میزان تاثیرگذاری داراییها در کسب درآمد شرکت را نشان میدهد. با مقایسه نسبت گردش دارایی در دورههای مختلف میتوان بررسی کرد که افزایش داراییهای شرکت در کسب درآمد بیشتر آن موثر بوده است یا خیر.
گردش داراییهای ثابت، یکی از نسبتهای کارایی (فعالیت) شرکتهاست. این نسبت میزان تأثیرگذاری داراییهای ثابت شرکت بر کسب درآمد آن را نشان میدهد. پایین بودن این نسبت بدین معناست که شرکت بیش از حد در داراییهای ثابت سرمایهگذاری کرده است و درآمد شرکت نسبت به این سرمایهگذاری انجام شده، پایین است. گردش داراییهای ثابت طبق فرمول زیر محاسبه میشود:
گردش موجودی کالا یکی از نسبتهای کارایی (فعالیت) شرکتهاست. گردش موجودی کالا، نشان دهندهی تعداد فروش و جایگزین شدن موجودی کالا و مواد شرکت در یک بازهی زمانی مشخص است. پایین بودن نسبت گردش موجودی کالای یک شرکت بدین معناست که شرکت موجودی کالا را بیش از اندازه در انبار خود ذخیره کرده است یا سطح فروش محصولات شرکت پایین است. گردش موجودی کالا یا Inventory Turnover یک نسبت مالی است که نشان می دهد در بازه زمانی مشخص، شرکت چند بار موجودی را به فروش رسانده و مجددا جایگزین کرده است. برای محاسبه آن بهای تمام شده کالای فروش رفته یا COGS را بر میانگین موجودی کالا تقسیم میکنیم.
میتوان با تقسیم تعداد روزهای دوره بر گردش موجودی کالا، روزهای مورد نیاز برای فروش کالای موجود (Days Sales of Inventory) را محاسبه کرد.
محاسبه گردش موجودی کالا
Inventory Turnover از دو روش محاسبه می شود:روش اول:گردش موجودی با تقسیم فروش بر متوسط موجودی محاسبه می شود.
که در آن میانگین موجودی به این صورت محاسبه می شود: ۲/(موجودی در ابتدا + موجودی در پایان).
روش دوم:در این روش گردش موجودی کالا با استفاده از هزینه کالاهای فروخته شده (COGS) به جای فروش محاسبه می شود که هزینه کل موجودی است. تحلیلگران از COGS به جای فروش برای دقت بیشتر در محاسبه گردش موجودی تقسیم می کنند.
گردش موجودی کالا چه اطلاعاتی به ما میدهد؟
Inventory Turnover، میزان سرعت فروش موجودی یک شرکت را اندازه گیری می کند. پایین بودن این نسبت دلالت بر فروش ضعیف و احتمالاً موجودی اضافی دارد که به عنوان overstocking نیز شناخته می شود. این شرایط ممکن است نشان دهنده وجود مشکل در کالاهایی باشد که برای فروش ارائه می شود یا نتیجه بازاریابی ضعیف باشد.
از طرف دیگر، نسبت بالا، به معنای فروش قوی یا موجودی ناکافی است. اولی مطلوب است در حالی که دومی می تواند منجر به از بین رفتن کسب و کار شود.
نکته: گاهی اوقات نرخ گردش پایین خوب است، مانند زمانی که انتظار میرود قیمت ها افزایش یابد (مـوجودی از پیش تعیین شده برای پاسخگویی به تقاضای رو به افزایش) یا زمانی که کمبود پیش بینی می شود.
سرعتی که شرکت می تواند موجودی خود را بفروشد، معیاری مهم برای ارزیابی عملکرد شرکت است. خرده فروشان که سریعتر موجودی خود را به خارج منتقل میکنند، عملکرد بهتری دارند. هرچه مدت زمان نگهداری یک کالا بیشتر باشد، هزینه نگهداری آن نیز بیشتر می شود و دلایل کمتری برای بازگشت مصرف کنندگان برای خرید اقلام جدید وجود دارد.
مثال کاربردی از محاسبه Inventory Turnover
فرض کنید شرکت A یک میلیون دلار فروش داشته باشد. COGS تنها ۲۵۰،۰۰۰ دلار است. موجودی متوسط ۲۵،۰۰۰ دلار است.
روش۱: فروش تقسیم بر میانگین موجودی
با استفاده از معادله اول، این شرکت دارای گردش موجودی ۱ میلیون دلار تقسیم شده به ۲۵۰۰۰ دلار یا ۴۰ دلار است. با تقسیم این عدد بر روزها بر ۳۶۵ روز بر روزهای موجودی تبدیل می شود. پاسخ ۹.۱۲۵ روز است. این بدان معنی است که در اولین روش، موجودی ۴۰ بار در سال تولید می شود و تقریبا نه روز در دست است.
روش ۲: COGS تقسیم بر میانگین موجودی
در روش دوم، گردش موجودی به عنوان هزینه کالاهای فروخته شده تقسیم بر متوسط موجودی محاسبه می شود که در این مثال ۲۵۰،۰۰۰ دلار تقسیم به ۲۵،۰۰۰ دلار و یا ۱۰ می شود. تعداد روزهای موجودی با تقسیم ۳۶۵ به ۱۰، که ۳۶.۵ است. با استفاده از روش دوم، موجودی بیش از ۱۰ بار در سال گردش دارد و حدود ۳۶ روز در انبار است.
فرمول محاسبه گردش موجودی کالا چیست؟
بهای تمام شده کالای فروش رفته تقسیم بر میانگین موجودی کالا
گزارش سالانه گزارشی است که شرکتها معمولا برای توصیف عملیات و اقدامات خود در یک سال گذشته و مشخص نمودن وضعیت مالی خود منتشر میکنند. این گزارش، تصویری از شرکت را در ذهن مخاطب ایجاد میکند و نقش بسزایی در ارتباط بیشتر و موثرتر مخاطبان با شرکت دارد. علاوه بر این، گزارش سالانه نتیجه فعالیتهای شرکت در سال قبل را ارائه میکند و از طریق آمار و ارقام و توضیحات متنی و تصویری، علل موفقیت یا شکست شرکت را تشریح میکند .
توضیحاتی در مورد گزارش سالانه
در ایران ارائه گزارش سالیانه در بین شرکتهای بورسی چندان معمول نیست. در آمریکا نیز تا قبل از سقوط سهام در سال ۱۹۲۹، ارائه گزارش سالیانه تبدیل به یک جزء معمول از گزارش های مالی شرکتها نشده بود.
معمولاً، یک گزارش سالیانه شامل موارد زیر خواهد بود:
گواهی ثبت اختراع یک گواهی دولتی است که به دارنده آن حقوق اختصاصی برای یک فرآیند، طراحی یا یک اختراع جدید برای یک بازه زمانی مشخص را میدهد. درخواستهای مربوط به حق ثبت معمولاً به وسیله ادارههای دولتی مدیریت میشوند. در ایران، مرکز مالکیت معنوی وابسته به اداره ثبت اسناد و املاک کشور زیر نظر قوه قضائیه امور مربوط به ثبت اختراع و صدور گواهیهای لازم را انجام میدهد.
توضیحاتی در مورد گواهی ثبت اختراع
در بسیاری از کشورها ازجمله ایران و آمریکا بیشتر گواهینامههای ثبت اختراع تا ۲۰ سال معتبر هستند و بعد از ۲۰ سال منقضی میشوند. با اعطای این حق برای تولید یک محصول جدید بدون ترس از رقابت، انگیزهای برای اشخاص یا شرکتها برای ادامه توسعه محصولات یا سرویسهای خلاقانه جدید ایجاد میشود. به طور مثال، شرکتهای دارویی منابع مالی و زمانی زیادی صرف تحقیق و توسعه میکنند و حق ثبت اختراع برای سود کردن و کسب درآمد برای آنها بسیار ضروری است.
نماد تجاری یک نشان قابل شناسایی، عبارت یا هر نماد دیگری است که به یک محصول یا خدمت خاص اشاره میکند و به صورت قانونی آن را از سایر محصولات متمایز میکند.
توضیحاتی در مورد نماد تجاری
نماد تجاری برای شناسایی یک محصول یا خدمت شرکتی خاص و به رسمیت شناختن مالکیت شرکت بر آن برند است. محصولات دارای نماد تجاری عموماً به عنوان شکلی از دارایی در نظر گرفته میشوند. بیشتر کشورها مراکزی دارند که شرکتها میتوانند در آن محصولات خود را دارای علامت تجاری کنند. مثلاً در ایران، مرکز مالکیت معنوی، متصدی این امر است. یا در آمریکا، این کار توسط اداره حق ثبت و نماد تجاری آمریکا انجام میگیرد. یک نماد تجاری میتواند لوگو نظیر علامت Nike (که شبیه به تیک است)، یک اصطلاح، یا اینکه فقط نام محصول باشد. بعضی از برندها مثل کلینکس (Kleenex) یا زیراکس (Xerox) به این خاطر برجسته هستند که جای کلمه اصلی دستمالکاغذی یا تکثیر را در مکالمات روزمره گرفتهاند.
یکی از اصلیترین اهداف داشتن یک نشان تجاری برای محصول، محافظت از آن در مورد استفاده قرار گرفتن بدون اجازه شرکت است. بیشتر کشورها دارای قوانین ثبتی هستند که برای محافظت از نقض قوانین کپی رایت طراحی شدهاند. قوانین کپی رایت بینالمللی بسیار پیچیدهتر هستند، چون برای آنها هیچ دفتر ثبت شناخته شده جهانی وجود ندارد.
نشانهای تجاری قابل خریدوفروش هستند. یک مثال مشهور شرکت Nike است که لوگوی معروف Swoosh را فقط با قیمت ۳۵ دلار خریداری کرد. علامتهای تجاری میتوانند با یک توافق دورهای یا تحت شرایط خاص که میتواند به برندهای متقاطع منجر شود، تحت لیسانس شرکتهای دیگر قرار بگیرند. لگو (Lego) که یک شرکت اسباببازی متمایز است، بسیاری از برندهای معروف نظیر Star Wars و DC Comics را تحت لیسانس خود درآورده تا نسخههای لگویی محصولات مشهور و محبوب را بسازد. اینها مثالهایی از اهمیت محصولات برند از منظر بازاریابی هستند. نمادهای تجاری به تمایز محصولات نه فقط در نظام حقوقی، بلکه برای مصرفکنندگان کمک میکند.
تاریخچه نماد تجاری
نماد تجاری، همانطور که از نامش پیداست، علامتی است که نشاندهنده یک کسبوکار تجاری است. در سال ۱۲۶۶ هنری سوم قانونی تصویب کرد که همه نانوایان را ملزم میکرد تا برای نانهایی که میفروختند، یک نشان متمایز بسازند.
اولین قانون نماد تجاری مدرن در فرانسه و در سال ۱۸۵۷ معرفی شد و بریتانیا اولین کشوری بود که قانون نماد تجاری خود را در سال ۱۸۶۲ را منتشر کرد. این قانون انگلیسی خریدوفروش کالا زیر سایه یک تولیدکننده دیگر را جرم تلقی میکرد . در آمریکا، کنگره تلاش کرد تا قانون علامت تجاری در سال ۱۸۷۰ وضع کند، اما همان سال به وسیله دادگاه عالی این قانون رد شد. کنگره بار دیگر و در سال ۱۸۸۱ تلاش کرد که درنهایت با تجدیدنظرهایی به قانون نشان تجاری در سال ۱۹۰۵ تبدیل شد.
در ایران برای اولین بار در سال ۱۳۰۴، قانونی برای ثبت و حمایت نام تجاری و صنعتی تصویب شد که بعدها در سال ۱۳۱۰، مورد تجدیدنظر قرار گرفت و تا به امروز چندین بار مورد تجدیدنظر و بهروزرسانی قرار گرفته است.